محمّد صلى الله عليه و آله در اين پيمان كه حيات مظلومان را بيمه مىكرد شركت جست و خود دربارهء عظمت اين پيمان جمله‌هايى فرموده است از جمله : « در خانهء عبداللَّه جدعان شاهد پيمانى شدم كه اگر امروز هم ( أيّام بعثت ) مرا به آن پيمان بخوانند اجابت مىكنم . من حاضر نيستم پيمان خود را بشكنم اگر چه در برابر آن گران‌بهاترين نعمت را در اختيارم بگذارند » . ورود محمّد به حوزهء اين پيمان و سعى و كوششى كه در خدمت به مظلومان و محرومان داشت آن چنان به آن ارزش بخشيد و آن را تحت عنوان « حِلْف الفضول » چنان محكم و استوار ساخت كه نسل آينده نيز خود را موظّف مىديد به مفاد آن عمل نمايد . گواه مطلب جريانى است كه در دوران فرماندارى وليد بن عُتبه برادر زادهء معاوية بن ابى سفيان كه از طرف او حاكم مدينه بود اتّفاق افتاد . سالار شهيدان حضرت حسين عليه السلام كه در سراسر عمر خود زير بار ستم نرفت بر سر مالى با حاكم مدينه كه همواره به قدرت هاى محلّى و مركزى تكيه كرده اجحاف مىنمود اختلاف پيدا كرد . امام براى درهم شكستن اساس ستم و آشنا نمودن ديگران به حقّ خود ، رو به فرماندار مدينه كرد و گفت : به خدا سوگند ! هر گاه بر من اجحاف كنى دست به قبضهء شمشير مىبرم و در مسجد رسول خدا مىايستم و مردم را به آن پيمانى كه پدران و نياكان آنها بنيان گذار آن بودند دعوت مىنمايم . از آن ميان عبداللَّه بن زبير برخاست و همين جمله را تكرار كرد و ضمناً افزود : نهضت مىكنيم و حقّ او را مىگيريم و يا اين كه در اين راه كشته مىشويم . دعوت حسين عليه السلام كم‌كم به گوش همهء افراد غيور مانند مِسوَر بن مَخرَمه و عبدالرحمان بن عثمان رسيد و تمام لبّيك گويان به آستان مقدّس حسينى شتافتند و